Mama

Verdriet

 

Mijn blogpost die vandaag gepland stond, heb ik geschrapt.

Op dit moment ongepast.

Ik heb verdriet en pijn in mijn buik. Zorgen.

Gisterenavond keken mijn vriend en ik samen naar de serie “Sons of Anarchie”. Daarna kroop ik lekker onder de wol. Keek nog even naar mijn telefoon, naar Twitter. Afschuwelijke dingen kwamen voorbij. Parijs. Wat is er aan de hand? Waarom? Waarom gaat onze wereld kapot?

Ik dacht aan mijn zoon. Die lag zo lekker te slapen, ik ging nog even naar hem toe en fluisterde: ‘morgen kijken we lekker naar sinterklaas en gaan we knutselen, schatje, ga nu maar lekker verder slapen’. ‘Ja’, fluisterde hij in zijn slaap terug.

Buikpijn en verdriet. Hoe moet het met de wereld?

Kan mijn kind nog het leven leiden wat ik voor hem in gedachte heb?

Mijn medeleden gaat naar de slachtoffers en nabestaanden in Parijs. Mag dit alsjeblieft de laatste keer zijn dat we zo iets gruwelijks in het nieuws moeten lezen? De televisie heb ik niet eens meer aan gezet. De beelden zullen mijn verdriet vast nog groter maken.

Comments

comments

4 gedachten over “Verdriet

  1. Vreselijk gebeurd in Frankrijk. Ik hoorde pas vanmorgen. Ik was gisteravond vroeg naar bed gegaan.Ik was verschrikkelijk moe. Het word alleen maar erger in de wereld. Te veel gebeurd. Ik ben ook verdrietig van. Het triest van er gebeurd is. Je kan gewoon nergens meer naar toe als zo door gaat. Grenzen moeten dicht gooien. Het word te vol overal. Toekomst is waardeloos. Ik ben beu.

    Lieve groetjes Jacqueline & Ferry.

  2. Het is zeker geen fijn nieuws en ook goed om even bij stil te staan en na te denken. Ik ben deze middag gaan wandelen om mijn hoofd leeg te maken. Ik vind het heel erg voor de mensen daar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *