Mama

Mijn peuter eet met lange tanden.

Vroeger, toen ik nog een kleine kleuter was, zei mijn moeder tegen mij: “Zit niet met lange tanden te eten.” Mijn antwoord was dat ik geen lange tanden had.

Nu eet mijn zoon met lange tanden, tijdens het avondeten dan. Hij vind niks lekker, hij zit maar met zijn bord voor zijn neus en eet niet. Alleen zijn vlees als ik geluk heb hoor. De rest moet ik voeren tegenwoordig. Iets waar ik enorm op tegen ben, hij is bijna 4 jaar, toch doe ik het, omdat hij anders gewoon niet eet. Uiteindelijk gaat zijn bord leeg, maar reken er maar op dat we gerust één uur aan tafel zitten.

Met zijn anderhalf jaar veranderde zijn eetgedrag.

At hij tot dan toe goed en graag. We gingen op vakantie

en daar begon het. Vanaf dat moment wil Marc niet meer graag avondeten.

Bij de gastouder

Bij de gastouder at Marc wel. Samen met de andere kinderen aan tafel eten, beviel hem wel en at hij netjes zijn bordje leeg. Hij was wel de langzaamste van het stel. Uiteindelijk als ze allemaal hun eten op hadden kregen ze gezamenlijk hun toetje.

Thuis

Thuis ging het eten helemaal niet goed. Ik was blij als hij bij de gastouder at, dan wist ik dat hij in elk geval al zijn voedingstoffen binnenkrijgt. Dat hij niet genoeg groente en vlees eet en dus niet genoeg voedingstoffen binnenkrijgt, dat zit mij dwars. Misschien is er niks aan de hand, maar voor mijn gevoel zijn de vitamines en alle andere stoffen erg belangrijk voor hem.

 Toetje

Hoe vaak ik ook gelezen heb dat je toch altijd een toetje moet geven,

ik geef alleen een toetje als zijn bordje leeg is.

Dat is de enige ” stok achter de deur” die ik heb.

Iemand nog goed tips voor mij?

Comments

comments

5 gedachten over “Mijn peuter eet met lange tanden.

  1. Ik heb helaas geen tips want ik zit met hetzelfde probleem. Ik denk dat mijn zoontje nu al bijna een jaar heel moeilijk eet. Als hij het al ziet roept hij: eww bah het stinkt! We hebben besloten er niet te veel aandacht aan te geven. Als hij een toetje wil moet hij wel eerst de hoeveelheid opeten die wij aanwijzen. En als hij dat niet doet heeft hij pech.

    1. Dat proberen wij ook, geen aandacht aan geven. Soms werkt dat. Maar meestal niet, dan eet hij geen hap, totdat we zeggen dat hij echt moet eten… vermoeiend!
      Laten we maar hopen dat ze ooit wel gaan waarderen wat je hebt gekookt en het ook met smaak opeten, Saskia :)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *