Persoonlijk

Het moment waarop ik besloot donor te worden.

Het moment waarop ik besloot donor te worden

 

De vraag of je donor wil worden komt af en toe voorbij in een spotje op televisie. Of je leest erover in de krant. Het wel of geen donor willen zijn: heb jij daar al weleens over nagedacht?

Wilde ik er eigenlijk wel over nadenken?

Ik dacht er weleens over na, bij het zien van een spotje of nieuwsbericht. Maar eerlijk gezegd dat  ik er al niet meer aan zodra ik weer iets anders las of zag op tv. De gedachte eraan doen mij meteen denken aan de dood en daar denk ik liever niet aan. Waarom zou ik wel of geen donor worden? Ja, natuurlijk zou ik een mensenleven willen redden. Dan ben ik er alleen zelf niet meer, en die gedachte deed mij gauw weer aan iets anders denken. Ik wil niet denken aan de dood. Dan denk ik namelijk automatisch aan mensen die verdriet hebben als ik er niet meer ben (daar ga ik tenminste vanuit) En wil ik dan wel dat er in mijn lichaam gesneden wordt? Dat waren wel de redenen voor mij om te stoppen met denken over het donoren van mijn organen wanneer ik er niet meer zou zijn. Vaak dacht ik ook: ik heb nog tijd genoeg om te beslissen, ik ga nog lang niet dood.

Mijn idee over donor worden veranderde

Op een gegeven moment ontmoette ik iemand die een zoon had die erg ziek was. Haar zoon had een nieuwe nier nodig. Zijn ene nier werkte niet meer en was verwijderd. De enige nier die hij nog had hield ook op met werken en zodoende moest deze man heel veel aan de dialyse. Hij was altijd moe, had altijd pijn en leefde een leven waarmee niemand zou willen ruilen. Veel medicijnen en elke dag meerdere keren uren aan de dialyse liggen. Daar schrok ik van. Zo kun je geen fijn leven leiden. Hij kon niet werken, hij kon amper de deur uit. Wat een zwaar leven had deze man. Uiteindelijk kon hij in de nacht aan de dialyse, dit moest dan 9 uur aan een stuk. Zo kon hij overdag zonder. Ik was enorm onder de indruk en raakte nog meer onder de indruk door de rest van het verhaal.

Hij kreeg op een avond een telefoontje dat er een donornier beschikbaar was. Hij zou diezelfde avond nog geopereerd worden. Jeetje, wat moet dat mooi nieuws voor hem zijn geweest. Hij zette dit ook op Facebook. Hij zette neer, zijn moeder liet het me zien: ik ga een nieuw leven tegemoet. Die avond werd hij inderdaad geopereerd en nu leeft hij zonder dialyse. Hij slikt nog steeds erg veel medicijnen en is afgekeurd om te werken. Maar wat zal dit voor hem een verschil zijn met het leven wat hij eerst geleid heeft.

Die dag werd ik donor

Ik was zo enorm blij voor deze persoon, zonder hem te kennen. Het verhaal liet mij niet los en ik besloot die zelfde dag nog donor te worden. Dit kun je gewoon online regelen en later krijg je een donorcodicil thuis gestuurd. Als ik er niet meer ben zou ik graag een mensenleven redden of makkelijker maken, ik ben er echt anders over gaan denken. je kunt zelf aangeven of er bepaalde delen van je lichaam niet gebruikt mogen worden. Zo heb ik aangegeven dat ik mijn huid en mijn botten niet beschikbaar stel. Dat idee vond ik iets te akelig. Raar misschien, maar dat is mijn mening.

Nu ben ik benieuwd, wie van mijn lezers donor is en waarom wel of niet? Vertel het me in de comments.

 

Op het moment dat ik dit artikel schrijf is het nieuwe voorstel al door de Tweede Kamer goedgekeurd door middel van stemmen. Als  de Eerste Kamer ook akkoord gaat met het plan wordt iedere Nederlander automatisch donor. Tenzij je aangeeft dat je dit niet wilt. Hiermee wil men bereiken dat er meer donororganen beschikbaar zullen zijn en er meer mensenlevens gered zullen worden.

apple-1216853__340

Comments

comments

5 gedachten over “Het moment waarop ik besloot donor te worden.

  1. Aan donorschap zit altijd twee kanten… Ik (Ferry) heb altijd NEE gezegd tegen donorschap. Daar ben ik eerlijk in. Aan de andere kant kun je inderdaad anderen hiermee weer helpen. Maar ik ben ook bang om JA te zeggen tegen donorschap. Hoe gaat hiermee om? Dit is de vraag. Ieder mens denkt daar totaal anders over, ook specialisten, doktoren enz. enz. En hoe “snel” wordt zo’n beslissing dan genomen? Nu de donor actie gaande is, zat ik over te denken om na zoveel jaren eens JA te zeggen. Maar iets houd mij dit steeds opnieuw tegen. Heel moeilijk lijk mij… Kijk eens om je heen, wie kan je nog vertrouwen? Op het nieuws zien we dagelijks veel narigheden. Er worden ook onnodig veel fouten gemaakt door de doktoren. Dit hoor je ook steeds vaker… Werkdruk wordt steeds alsmaar hoger en dan kan men veel sneller fouten gemaakt worden. Dus ook voor donor. Toch hoor je daar niet zoveel over. Misschien wordt dit wel achter gehouden? Dit weten we ook niet… Misschien komt dit allemaal een beetje negatief over van mij. Maar ik vind wel erg goed van je met jouw besluit over donorschap. Vaak hoor ik wel verhalen zoals deze dus… dat men wanneer hier mee gemaakt hebben, iets met de familie… dat je dan besluit om JA te zeggen met donorschap. En gelijk heeft men ook…

    Fijn weekend.
    Ferry.

    1. Misschien heb je gelijk Jacqueline. We weten inderdaad niet wat er allemaal gebeurt. Ik hoop dat ze zich netjes aan de regels houden. Maar je kunt wel het vertrouwen kwijt raken.

  2. Ik was altijd helemaal voor, en heb me ook al jaren geleden geregistreerd als donor. En nu weet ik het niet meer. Ik wil heel graag mensen helpen, en wat is er nu mooier dan een stukje van je lichaam delen als je het zelf toch niet meer nodig hebt. Maar soms lees ik van die nare verhalen van ongeduldige artsen, en dat idee vind ik dan wel weer heel erg naar voor mijn nabestaanden (als het zover is).
    Ik hoop dat dat er de komende tijd ook weer veel verhalen in de media komen van mensen bij wie het wel goed ging, die respectvol afscheid konden nemen. Want je leest nu natuurlijk alleen maar de nare dingen.

    Heel goed dat je hier ook aandacht aan besteedt in ieder geval!!

    1. Goh dat ze dan eigenlijk zo respectloos zijn heb ik nooit echt gelezen. Het verbaast mij nogal en vind het niet zoals het hoort. Kan mij voorstellen dat je hierdoor gaat twijfelen.

  3. Ik ben wel donor en daar sta ik met heel mijn wezen achter. Ik geloof ook niet dat artsen te snel zeggen; trek de stekker er bij deze maar uit, we schenken de organen wel aan anderen die meer kans hebben.
    Sowieso denk ik dat, wanneer ik op een punt ben dat ik hersendood ben, of in ieder geval dat de dokters die indruk hebben, ik ook echt niet veel kans meer maak op een leuk leven. Help er dan maar iemand anders mee. Want voor altijd in bed, in een rolstoel en erger te moeten zijn is een last niet alleen voor mezelf, maar ook voor de mensen om mij heen. Dan heb ik liever dat ze zich mij herinneren en missen als Puck dan als een half kasplantje.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *