Persoonlijk

Een kindje na de medische molen

Een kindje na de medische molen

Vandaag kwam ik een buurtbewoonster tegen en zag dat ze in verwachting is. Ik was blij verrast en feliciteerde haar. Ze begon te vertellen over alles wat ze had meegemaakt voordat ze zwanger werd. Een heleboel verdriet, een miskraam, problemen met haar menstruatie en hormonen en hulp bij het zwanger worden in het ziekenhuis. In eerste instantie wilde ik haar meteen vertellen dat ik het begreep, dat ik het gevoel en verdriet van het maar niet zwanger worden herkende, en dat ik ook via kunstmatige inseminatie zwanger ben geraakt. Toch deed ik dat niet. Ik luisterde en was blij voor haar.

Taboe

Het is voor mij al even geleden, onze Marc is intussen 4 jaar. Het is niet zo dat je het ooit vergeet. Lang moeten wachten op een zwangerschap en uiteindelijk via het ziekenhuis zwanger worden hakt er behoorlijk in. Het wachten, de hoop, de spanning, het is allemaal erg zwaar. Daarbij is het ook nog zo dat er niet veel over gesproken wordt. De mensen die in de medische molen zitten, houden dit vaak voor zichzelf. Het is een soort taboe om erover te praten, lijkt mij. Mijn vriend had er ook moeite mee, hij was bang dat mensen dachten dat hij faalde, dat er iets met hem was of zo. (ik had het idee dat hij dan dacht geen echte man te zijn bijvoorbeeld) Bij ons was er geen reden gevonden dat ik niet zwanger werd. En ik had wel behoefte om erover te praten. Deed dit met mijn ouders en sommige vriendinnen, maar echt begrijpen konden zij het niet en dat neem ik ze niet kwalijk. Ik vond steun op een forum en via het schrijven van een blog.

Losgelaten

Uiteindelijk werd ik wel zwanger en kregen wij een kindje, die is nu 4 jaar. Het leek alsof ik de medische molen nooit meer kon loslaten, ik bleef er vaak aan denken, het bleef een verdrietige gebeurtenis in mijn leven. Toch merk ik nu, dat het gevoel slijt. Het is iets wat ik nu achter me gelaten heb, iets wat nooit leek te kunnen, maar nu in de loop der jaren toch wel is gelukt. Het is meer naar de achtergrond verplaatst. En de behoefte om erover te praten is minder geworden.

Ik vond het wel fijn dat mijn buurtbewoonster het mij vertelde. Openheid is toch mooi? Het zou vaker moet voorkomen dat er gewoon over gesproken kan worden. Dit zal veel vrouwen helpen die in de mm zitten en bij de verwerking ervan.

zonlicht2

Comments

comments

4 gedachten over “Een kindje na de medische molen

  1. Inderdaad mooi dat je buurvrouw er zo open over is, want eigenlijk zou het niet nodig moeten zijn om er geheimzinnig over te doen. Er zijn zoveel stellen die het meemaken of wel iemand kennen die in zo’n medische molen zitten. Mijn broer & schoonzus zijn ook niet via de natuurlijke weg zwanger geworden en daar zijn ze ook gewoon open over en de tweeling weet dat ook :)

    1. Het is zeker mooi dat ze daar open over is. Ik zou willen dat meer mensen dat waren en zijn aangezien er 1 op de 6 koppels mee te maken krijgen. Wat fijn voor je broer en schoonzus dat ze toch een prachtige tweeling hebben gekregen :)

  2. Mooie blog. Ik zie het nu bij een collega van me. Best heftig, zo’n medische molen en dan ook nog mensen die het niet begrijpen/lompe opmerkingen krijgen. Fijn dat jullie daardoor nu wel mama en papa mogen zijn..

    1. Lompe opmerkingen vielen gelukkig mee. Al kregen we wel regelmatig de vraag of we kinderen wilden. Dat was niet altijd fijn. Hopelijk is je collega gauw zwanger.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *